Regelmatig begeleid ik Durftevragen-sessies. Dat is altijd tof om te doen, maar zo af en toe zit er echt een pareltje tussen!

Wat is de échte vraag?
M. trekt de stoute schoenen aan en wil wel de eerste vraag stellen tijdens de incompany-sessie. De groep bestaat uit collega’s die elkaar niet echt kennen. Ze weten elkaars naam en gezicht en daar is het meeste wel mee gezegd. Hij neemt een schijnbaar veilig onderwerp, door het computersysteem van de organisatie aan de kaak te stellen. Het systeem frustreert hem (en aan de instemmende reacties te horen, geldt dat voor meer mensen) en de mensen die er wat aan kunnen veranderen, doen er niets aan. Althans: het gaat niet snel genoeg. Het lijkt al twee jaar geen prioriteit te hebben. Ik vraag aan M. wat hij wil dat er lukt. ‘Ze’ moeten naar hem luisteren en het systeem aanpassen. Ik vraag hem wat er gelukt is wanneer er gelukt is wat hij wil dat er lukt. Dan draagt het systeem bij aan mijn werk, zodat ik sneller mensen kan helpen en de organisatie meer verdient. Na wat extra informatie verzameld te hebben, vraag ik hem zijn wens in een hoe-vraag te gieten. Hoe kan ik… Hoe zorg ik ervoor… Hoe… Hij valt terug in ‘ze’ moeten het aanpassen.

Luister en reageer niet
M. wil dat hij anderen beter kan overtuigen, zodat ze meewerken. Daarnaast wil hij dat het systeem hem beter ondersteunt in zijn werk. Dit zijn twee verschillende vragen, met totaal andere antwoorden en tips. Voor welke van deze twee wil hij hulp van zijn aanwezige collega’s (waarvan er één in het MT zit). M. kiest voor het systeem. Vervolgens wordt hem gevraagd niet meer te reageren. Niet met woorden, maar ook niet non-verbaal. De groep begint wat aarzelend tips en ideeën te delen, het MT-lid biedt concrete hulp aan, er worden andere invalshoeken aangeboden. Focus op de voordelen van het systeem, stop met gebruiken van het systeem en kijk wat er gebeurt, ga praten met iemand van ICT, wie of wat is het probleem: het systeem of hoe jij ermee omgaat? En zo raakt de flip-over met zijn vraag steeds voller met allemaal tips, ideeën, hulp en namen van mensen. Al die tijd heeft M. zijn mond dicht moeten houden. Ook collega’s was ‘verboden’ om met elkaar in discussie te gaan (wat heel makkelijk had gekund bij dit onderwerp).

Een bijzondere opbrengst
Wanneer de stroom aan post-its opdroogt, mag M. reageren. Zijn reactie is magisch! Hij zegt: “Ik merk dat ik eigenlijk heel erg boos ben. Al heel lang. Op de organisatie, op het systeem, op de collega’s die te weinig doen. Dit helpt niet bij het oplossen van het probleem. Het eerste inzicht kwam al toen jij (ik, Linda) aangaf dat ik eigenlijk twee verschillende vragen had. Een andere zin die me bij is gebleven ‘Verontwaardiging is nooit aantrekkelijk’ (dankjewel Marije van de Berg, van wie ik zelf die tip onlangs kreeg!) en wanneer ik blijf vechten gaat er niets veranderen.” De rest van de collega’s is er stil van. R. kijkt bewonderend naar M. en prijst hem dat hij dit open in deze groep relatief vreemden heeft gezegd. Ik geniet. Wauw, dit is een hele mooie Durftevragen-opbrenst. Ik weet zeker dat er iets gaat veranderen! Het systeem zal morgen niet anders zijn, maar er is een andere wind gaan waaien.

Wil je ook een keer meedoen aan een Durftevragen-sessie of er zelf één organiseren? Dat kan! Bekijk onze agenda of neem contact met mij op.