Vorige week werd ik weer eens een ‘blij ei’ genoemd. Ik zie dat als een compliment (dank je, Bas). Ik ben inderdaad nogal positief ingesteld en ik hou van KIK-en (kijken in kansen). Ik geniet van de leuke dingen in het leven.

Ik ben niet mijn hele leven al een ‘blij ei’. Ik zag altijd alle beren op de weg. Zelfs die welke zich verstopt hadden achter een struik of boom. Wat is er dan gebeurd, hoor ik je denken. Ik heb geleerd om van mijn beren te houden. Die beren horen bij mij. Ze houden me scherp en alert. Ze zijn er, ik accepteer ze. Dat maakt het makkelijker om langs ze heen te lopen of er zelfs overheen te klimmen. En dat gaat meestal in een fractie van een seconde. Soms duurt het wat langer, maar dan beschermen ze me tegen misstappen en onnodige fouten.

Dus niet ondanks, maar dankzij mijn beren ga ik elke dag met plezier aan de slag!