Ik begon met leven. Op mijn negenendertigste.

#3

De grootste weerstand die ik heb overwonnen is: het oordeel. Wat anderen van mij zouden kunnen denken, belemmerde mij in het contact met anderen. De ideeën en gedachten, wensen en verlangens die ik had, sprak ik niet uit. Want dat zouden anderen weleens raar kunnen vinden. Niet vragen om wat ik nodig had, niet kwetsbaar opstellen en daardoor heel veel twijfels en ongemak voor mezelf houden. Een wringende uiterlijke zelfverzekerdheid met een enorme inwendige onzekerheid over mezelf. Het kwam tot een tweedeling in mijzelf, uiterlijk en innerlijk. Ik liet mijn mening ongezouten horen over zaken die buiten mijzelf lagen. Ging het over mijzelf, dan vond ik het moeilijk om voor mezelf op te komen.

Gaf ik grenzen aan, kwam ik in conflict, bond ik in en ik volgde de ander.

Overtuigingen dat ik het niet waard was om mijn grenzen aan te geven kwamen al snel naar voren. Dat ik alleen zou komen te staan, als ik voor mijzelf opkwam en wellicht onvoldoende rekening met de ander zou houden.

Zonder gevoel
Het volgen zorgde ervoor dat ik mijzelf kwijtraakte en juist dat ik mij alleen voelde, ook al was ik samen. Mijn gevoel schakelde uit. Echt letterlijk. De conflicten werden geen angstige situaties meer, want ik voelde geen angst meer. Ik voelde niets. Alleen een niet-definieerbare onrust, die ik nergens kwijt kon. Continue oordelen die door mijn hoofd gingen; ik was dom, raar, maakte mezelf belachelijk.Ik voelde niet meer wie goed met me voor had en wie me niet nam voor wie ik was. Maar wie was ik eigenlijk?

Tot ik niet meer kon. Ik stortte in. Inwendig, want uiterlijk voor de buitenwereld was ik een zelfverzekerde vrouw. Het maakte mijn last ook niet invoelbaar. Ik stuitte tegen onbegrip. ‘Hoezo kan jij niet meer? Kom op zeg, stel je niet aan, schop onder je kont, niet zeuren.’
Losmaken van de oude bekenden. In veel gevallen niet eens door het contact te verbreken, maar door psychisch afstand van hen te nemen en niet meer van mezelf. Afspraken maken over hoe we het contact gingen invullen; oppervlakkig. De vraag ‘Hoe gaat het met je?’ werd in die contacten een verboden vraag.

Mijn gedachten serieus nemen
Ik ging mensen opzoeken die wel mijn waarde zagen. Niet dat ze me de hemel in prezen of me verafgoodden, maar wel met respect en belangstelling voor mij als persoon. Ik oefende met mijn gedachten uitspreken, toetsen of deze wel waar waren.

Doodeng, want daarmee liet ik zien hoe onzeker ik was.

Uitspreken dat de bekenden mij kwetsten, wanneer ze zo oordeelden. Ik voelde wanneer ik ongemak had in het contact. Ik kon aangeven wat ik wel en niet wilde. En ik vond geen afwijzingen. Ik ontdekte dat ik niet dom was. Ik kon trots zijn op mezelf. Ik kon de oordelen van de ander over mijzelf loslaten. Ik overwon mijn weerstand. Ik overwon mijzelf. Ik begon met voelen. Ik begon met leven. Op mijn negenendertigste.

Linda van der Berg

Linda van der Berg
Bestuurslid Alzheimer Nederland Oost-Gelderland, initiatiefnemer Taalcafé, beschikbaar voor projecten in zorg en ICT
LinkedIn

 

365 Linda’s over weerstand is een initiatief van Linda Commandeur, auteur van het boek ‘Zo simpel is het dus wél. 15x weerstand overwinnen.’

Ook meedoen? Kijk hier voor uitleg en de meest gestelde vragen.