Ik en de andere Linda

#10

Mijn verhaal gaat niet over één Linda, maar eigenlijk over twee…

Toen mijn ouders net getrouwd waren kregen ze een dochter: Linda. Vol vreugde, maar helaas mocht dat geluk niet langer dan tweeëneenhalve maand duren. Linda overleed en wat restte was veel verdriet. Een paar jaar later werden mijn twee broers geboren. Na nog eens vijf jaar was mijn moeder opnieuw zwanger en tot hun grote vreugde kregen ze opnieuw een dochter. Dat was ik.

Ze waren zo blij dat het weer een meisje was, dat ze besloten mij Linda te noemen.

Net als hun eerste dochter…

Trots
In de eerste jaren van mijn leven heb ik mij hier niet mee bezig gehouden. Ik was zelfs een soort van trots dat ik naar mijn grote zus was genoemd, al had ik haar nooit gekend. In de loop der jaren, vooral toen ik mij ontwikkelde als puber, veranderde dat. Het is handig te weten dat ik ben opgegroeid in een zeer gereformeerd gezin. Wat dat inhoudt? Zondags twee keer naar de kerk, altijd rokken dragen, geen televisie, reformatorische school, etc. Heb ik een slechte jeugd gehad? Nee joh, in het geheel niet, zeker niet in de omgeving waarin ik woonde, daar waren heel veel gezinnen zoals de onze. En weet je? Wij speelden vroeger vaak spelletjes samen.

De wereld ontdekken
Rond de pubertijd veranderde de wereld een beetje. Ik hield van uitgaan, wilde gewoon net als elke andere puber de wereld ontdekken. Maar in mijn omgeving was dat net even anders: als ik op zaterdagavond naar de kroeg ging, moest ik voor 00:00 uur thuis zijn. Af en toe ging ik eens naar een discotheek, maar als je dan om 00:00 uur weg moet, is het feest nog niet eens begonnen.

Evenals veel pubers in de leeftijd van 15/16 jaar ging ik ook vriendjes ontdekken. Op m’n 15e voor het eerst helemaal verliefd. Hij was stoer, paar jaar ouder, eigen auto, knap… En m’n ouders? Die vonden het helemaal niets, het moest stoppen. Het hebben van vriendjes was sowieso een heikel onderwerp. Op m’n 18e had ik een vriendje, notabene van onze eigen kerk, maar hij had een oorbel. De resolute woorden van mijn moeder: “die jongen komt er hier niet in”.

In de schaduw van
In dat soort situaties kwam ook altijd de opmerking: dat zou onze eerste Linda nooit gedaan hebben. Vooral toen ik op mijn 24e ook nog eens afscheid nam van het geloof, was het helemaal klaar. En onze eerste Linda? Die zou natuurlijk gewoon bij de kerk gebleven zijn…

Ieder in zijn waarde
Vroeger frustreerde mij dit en werd ik er pissig om. Nu denk ik: mijn moeder heeft ook het recht om te zijn wie ze is. Ze heeft niet voorzien dat dit voor mij frustrerend (of lastig) kan zijn en het is nooit haar opzet geweest mij pijn te doen.

Dus zullen we ieder gewoon in zijn of haar waarde laten?

Mijn moeder mijn moeder, mijn zus de Linda die veel te vroeg is overleden en ik, de Linda, die een eigen identiteit heeft. Iedereen verdient het om er te zijn, in het nu of in herinnering!

linda-immink

Linda Immink
secretariële ondersteuning bij verandertrajecten, reorganisaties, projecten en opzetten van (directie)secretariaten

365 Linda’s over weerstand is een initiatief van Linda Commandeur, auteur van het boek ‘Zo simpel is het dus wél. 15x weerstand overwinnen.’

Ook meedoen? Kijk hier voor uitleg en de meest gestelde vragen.