Weer zwanger

#8

Weerstand, helaas mij een te bekend woord. Mijn grootste weerstand: opnieuw zwanger zijn.

Na mijn eerste zwangerschap met ernstige pre-eclampsie (zwangerschapsvergiftiging) en een premature baby heb ik mijn kop in het zand gestoken. Na een tijdje ontstond de wens voor een tweede kindje en een broertje of zusje voor onze dochter. Meteen namen mijn gedachten het over: kan ik dit nog wel een keer aan? Kan ik mijn lichaam wel vertrouwen? Kan ik mijn ongeboren kind een eventuele vroeggeboorte aandoen na wat er gebeurd is?

Vinden mensen dat ik me aanstel als ik over mijn twijfels praat?

En niet te vergeten: hoe ga ik dit handelen zonder de aanwezigheid en steun van mijn lieve ouders?

Ik heb twee dingen gedaan zonder enige weerstand. Ik ben als eerste in therapie gegaan om er met iemand over te praten die iets verder van me af staat. Het is me uiteindelijk gelukt de scherpe randjes ervan af te krijgen.

Ten tweede ben ik het gesprek aangegaan met de artsen uit het ziekenhuis waar ik destijds ben opgenomen. Mijn kernvraag: was de situatie destijds inderdaad net zo ernstig als dat ik zelf in mijn hoofd heb of heb ik dit zelf in mijn hoofd gevormd? Het antwoord: ja het was een zeer ernstige situatie.

Deze twee dingen hebben bij mij voor wat berusting gezorgd.

Je kunt niet alles zelf in de hand hebben en soms moet je vertrouwen op een goede afloop.

Het heeft ons een gezonde zoon opgeleverd. Geboren na 37 weken, met toch weer pre-eclampsie op het laatste moment.

Uiteraard ben ik heel blij dat ik mijn weerstand van me af heb kunnen zetten.

Linda Hulshof
Linda Wolterinck-Hulshof

Ook meedoen? Kijk hier voor uitleg en de meest gestelde vragen.