Wat maakt dat jij als zzp’er altijd maar weer onverschrokken doorgaat? De vraag wordt me gesteld in de #kommaarop-uitdaging van deze maand. Het maakt direct wat bij me los. “Hoezo onverschrokken?” denk ik. Het klinkt als iemand die niet bang is, heel zelfverzekerd, die recht op zijn doel afgaat. Wanneer ik de definitie van onverschrokken op zoek, lees ik: dapper; moedig; flink; stoutmoedig; onversaagd. Met als extra toevoeging en ter verduidelijking ‘een onverschrokken leeuwentemmer’. En bij onversaagd staan dezelfde woorden met als aanvulling ‘onversaagd ten strijde trekken’. Oh nee, zo voel ik me helemaal niet!

Zekerheid in maandelijks salaris
Ik neem je even mee terug in de tijd. Tot 2010 werkte ik in loondienst. Elke maand kreeg ik mijn salaris keurig op mijn bankrekening. Het gaf me zekerheid. En toch besloot ik eind 2009 dat ik dit op zou geven. Na mijn ontslag kreeg ik een WW-uitkering. Nog steeds een maandelijks bedrag, zij het iets minder. Ondertussen was ik mijn eigen bedrijf gestart. En dus kreeg ik te horen dat ik mijn uitkering terug moest betalen als ik omzet maakte. Terecht. Het gaf me zekerheid: geen omzet, een uitkering of wel omzet, geen uitkering. Heel duidelijk. Ondertussen zette ik onzekere stappen op mijn pad als ondernemer. Mijn opdrachten liet ik afhangen van de mogelijkheden die voorbij kwamen. Ik moest immers geld verdienen. Ook al had ik het vangnet van de uitkering, het voelde als iets dat ik niet nodig wilde hebben. Terugbetalen was mijn doel. Omzet draaien, dus. De eerste maanden liepen gesmeerd: al een week na de start van mijn bedrijf werkte ik fulltime, betaald. Yes! Dat voelt goed! Of toch niet?
Ik kwam erachter dat ik niet deed wat ik graag wilde. Ik pakte de klussen aan die mijn opdrachtgevers voor me in gedachten hadden, omdat het geld oplevert. Ik voelde ook een grote afhankelijkheid ten opzichte van die inkomsten. Ik was alleen maar bezig met wat anderen van mij wilden. Maar ik was toch juist zelfstandig ondernemer geworden om dat te kunnen doen, wat ik zelf leuk en belangrijk vind? Ik werd steeds onzekerder. Zaten mensen wel op mij te wachten? Wat als het na deze opdracht stopt? Ik was alleen nog maar gefocust op de kans dat ik weleens zonder werk zou komen te zitten. Ook wanneer de uitkering zou aflopen.

Volg je hart!
Op dat moment gebeurde er iets. Ik deed mee aan een workshop Systemisch werk voor ondernemers. Daarin kwam het inzicht: Maak een keus! Volg je hart! Ga doen wat jij wilt doen! Weer thuis gekomen liet ik dit even bezinken, maar na een week kon ik niet meer anders: ik stapte naar mijn opdrachtgever en vertelde hem dat ik wilde stoppen met deze interim-opdracht. “Heb je iets anders?” vroeg hij me. Nee. “Maar ik wilde je een vaste baan bieden,” reageert hij. “Dat wil ik sowieso niet,” antwoordde ik. Ik schrok niet eens van dit antwoord. Ik voelde heel sterk dat mijn zekerheid niet in een vast salaris zit, zekerheid zit in mezelf. En tegelijkertijd wist ik nog niet precies hoe mijn toekomst eruit zou zien.

En nu, zo’n zes jaar later, weet ik het nog steeds zeker. Veel zekerder zelfs. Zekerheid zit in mezelf. En dat gaat gepaard met heel veel onzekerheid. Steeds opnieuw iets uitproberen. Nieuwe wegen vinden. Sinds die beslissing in 2010 neem ik geen interimopdrachten meer aan. Drie maanden 24 uur per week vind ik al veel te veel. Ik doe allemaal losse klussen: een lezing, een coachgesprek, inhoud geven aan een congres, een workshop, een paar verandersessies, ga zo maar door. Met een duidelijke rode draad: veranderen vanuit vertrouwen, je kansen grijpen, zien wat er is en daarmee aan de slag. Als ik mijn agenda bekijk wordt het altijd stiller na een paar weken. En wanneer die week is aangebroken, staat alles weer bommetje vol. Ik doe wat ik leuk vind. Echt! En doordat het altijd maar van korte duur is, of zelfs maar voor een paar uurtjes, kan ik steeds opnieuw bij een aanvraag checken of het nog bij me past.

Vertrouwen
Maar even terug: ga ik onverschrokken door? Ja en nee. Nee, wanneer je denkt dat bij moedig zijn geen onzekerheid past. Ik ben steeds weer onzeker of vervolgstappen werken. Een voorbeeld: op dit moment schrijf ik een boek. Ik heb een paar weken geleden besloten, dat augustus in het teken staat van het afmaken hiervan. Dit betekent dat ik geen inkomsten heb. Ik zeg nee tegen nieuwe aanvragen. En ben keer op keer heel erg blij wanneer een klant zegt ook wel te willen wachten tot september. En als je denkt ‘iedereen heeft toch vakantie in deze periode’, dan vertel ik je dat ik al vakantie heb gehad in juni, vier weken zelfs. En in april, en in februari en in januari… ik ga graag en vaak op reis (eens denken of daar een verdienmodel voor me inzit). Een hele maand ook nog eens afblokken om een droom waar te maken heeft veel invloed op mijn omzet. Maar ik kan niet anders. Dit boek moet er komen. En ik ben zelfstandig ondernemer geworden om zelf mijn keuzes te kunnen maken, om dat te doen wat ik leuk vind. En daarom ga ik wel onverschrokken door. Ik heb het vertrouwen dat het steeds goed komt. Zekerheid zit in mezelf. Naast de plek waar onzekerheid huist. En samen maken ze me sterk. Het vertrouwen maakt dat ik steeds nieuwe stappen zet en het risico en de twijfel zorgen dat ik scherp blijf. Net als die leeuwentemmer…