Ik ben bijna euforisch: manuscript de deur uit, toffe afspraken en gesprekken, hele fijne reacties op mijn nieuwsbrief, sterk gevoel op de goede weg te zijn. Het karretje rolt op hoge snelheid, wind in mijn haren, zon op mijn gezicht. Dat boek gaat er komen!

En dan opeens sta ik bijna stil. Feedback van de tegenlezer. Heel positief, maar met een belangrijke vraag “Wie is zij? Wat maakt dat zij dit beweert?”

Mijn allergrootste weerstand steekt de kop op: Wie ben ik om dit boek te schrijven? Ik hink op twee gedachten:
– Hij/zij (ik denk dat het een zij is) heeft gelijk! Wie denk ik wel dat ik ben?
– Ha! Zie je wel.. Ik moet mezelf meer laten zien. Zelfvertrouwen hebben. Ik heb recht van spreken, ik maak mijn dromen waar én help anderen met het realiseren van die van hen.

In mijn buik draait alles in het rond. De zenuwen gieren door mijn keel. Dit is het moment. Stoppen met smoesjes verzinnen en verstoppen. Nu echt mezelf laten zien. Kwetsbaar én krachtig. Er zit nog genoeg in me wat ik nog niet aan het papier heb toevertrouwd. Het verhaal is nog niet af.

Het karretje gaat tergend langzaam verder. Tarakketakketakrrrr… Omhoog, omhoog… De kriebel in mijn buik neemt toe. Een gevoel van spanning. Wil ik dit wel of wil ik dit niet? Wat steeds overheerst is de wil, het verlangen. En eerlijk is eerlijk: uitstappen kan niet meer. Dus daar ga ik, verder naar het punt waar je over het randje gaat…

Ik pak mijn schriftje en een pen. Opnieuw beginnen. Wat zit er tussen verlangen en het realiseren van mijn dromen? Welke weerstanden kom ik tegen? Hoe ga ik daarmee om? En heel belangrijk: Wie ben ik om dit boek te schrijven? En dan schreeuw ik het uit. Ik moet dit boek schrijven! Mijn droom is dat iedereen vanuit vertrouwen zelf zorgt voor beweging. Je hebt altijd een mogelijkheid, een keus, hoe je met een situatie omgaat. Er is altijd ergens een opening, hoe klein ook. En als ik zeg iedereen, dan moet ik eerst met mezelf beginnen. Want de enige waar ik invloed op heb, ben ik zelf. Ik krijg het er warm van. Mijn keel knijpt dicht. Maar waarom? Ik heb recht van spreken. Na jaren mijn gevoel genegeerd te hebben, daar ziek van worden, luister ik nu wat mijn intuïtie me te zeggen heeft. Ik laat me niet langer leiden door de buitenwereld, maar voel, denk en doe wat ik wil. Geïnspireerd en gevoed door die zelfde buitenwereld. Verandering brengend in mijn eigen leven én dat van anderen. Vanuit vertrouwen, vol enthousiasme. En bovendien kan ik woorden geven aan gevoelens. Wat heel wat reacties oplevert van mensen die daar heel blij mee zijn:”Linda, jij verwoord mijn gevoel.” En dus, kan ik niet anders. Wil ik niet anders. Ik zorg voor beweging. Vanuit een heel sterk vertrouwen. In mezelf en de wereld om me heen.

Het karretje gaat verder naar boven. Heel langzaam gaat de voorkant over de top. Mijn hart staat even stil, ik hou mijn adem in, de zenuwen gieren door mijn lijf! …

Woesj… Aaaaaaaaaaaaah! Er is geen houden aan. Ik gaaaaaaaa!

—-

Najaar 2016 verschijnt mijn nieuwste boek ‘Zo simpel is het dus wél. 15x weerstand overwinnen.‘ Met de billen bloot en met mijn hoofd boven het maaiveld.